Pyramus en Thisbe

Samenraapsel van ditjes en datjes, poëzie, zinnen, stukjes tekst van mezelf en anderen, dingen die me raken, die verrassen,... Geniet, geniet! 

Lege plek

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

Rutger Kopland – Uit ‘Een lege plek om te blijven’



wat heb je vandaag gekocht, vroeg ik.
een halsuitsnijding, zei je.
trek ze eens aan, vroeg ik,
en je trok alles uit : dat is ze
helemaal, zei je, maar met de jurk
erbij komt ze tot hier -
en toen wees je midden op mijn handen.

Herman de Coninck, uit De lenige liefde

Vijf manieren om een mens te doden

Er zijn vele omslachtige manieren om een mens te doden:
je kunt hem een houten plank laten dragen
naar de top van een heuvel en hem erop vastnagelen. Om dit
behoorlijk uit te voeren heb je een massa volk nodig
met sandalen, een kraaiende haan, een mantel
om te verdelen, een spons, azijn en iemand
om de nagels erin te hameren.

Of neem een stalen staaf,
op de gewone manier gedreven en gevormd,
en tracht zijn metalen uitrusting te doorboren.
Maar hiertoe heb je witte paarden nodig,
Engelse bomen, mannen met pijl en boog,
tenminste twee vlaggen, een prins en een
kasteel om je banket in te houden.

Zonder adel erbij kun je, als de wind
gunstig staat, gas op hem loslaten. Maar dan heb je
een mijl modder nodig, doorsneden met dijken,
om nog maar te zwijgen van zwarte laarzen, bomkraters,
nog meer modder, een rattenplaag, een dozijn liederen
en enkele ronde, stalen helmen.

In de eeuw van de vliegtuigen kun je mijlen boven
je slachtoffer vliegen en over hem beschikken door
het overhalen van een hefboompje. Al wat je dan
nodig hebt is een oceaan om je te scheiden, twee
regeringssystemen, de geleerden der natie,
vele fabrieken, een psychopaat en
land dat niemand nodig heeft gedurende vele jaren.

Dit zijn, zoals gezegd, omslachtige manieren
om een mens te doden. Eenvoudiger, direct en veel keuriger
is vaststellen dat hij ergens in het midden van de
twintigste eeuw leeft, en hem daar laten.

Herman de Coninck, naar Edwin Brock

Tenebrae

Todo el ocaso es amarillo limón.
En el cenit cerrado, bajo las nubes mudas,
Bandadas negras de pájaros melancólicos
Rayan, constantes, el falso cielo de lluvia.

Por el jardín, sombrío de los plúmbeos nimbos,
Las rosas tienen una morada veladura,
Y el crepúsculo vago, que cambia las verdades,
Pone en todo, al rozarlo, no sé que gasas húmedas.
Lívido, deslumbrado del amarillo, torvo
Del plomo, en mis oídos, como un moscardón zumba
Una ronda monótona, que yo no sé de dónde
Viene, ... que deja lágrimas, ...que dice: ‘Nunca,...Nunca...’

Het Verraderlijke Hart   -   Nieuw slot

Het was pikdonker in de kamer, omdat de lantaarn nu uitgegaan was. Grijnzend duwde ik de matras van het lichaam af. Vervolgens tastte ik in het rond. Ik moest de lantaarn vinden! Ik rilde toen ik een van de voeten van de man aanraakte. Ja, echt waar! Ik rilde. Eigenlijk verafschuwde ik het lichaam, maar niet zo erg als ik het Oog verafschuwd had. Ruw trok ik het antieke bed opzij en schoof het onder het raam. Ook daar zocht ik naar die vervloekte lantaarn. Verdomme! Hij was nergens te vinden. Met klamme handen opende ik het venster. Ik moest licht hebben. Ik wilde voldoening krijgen van mijn daad, door nog één keer een straaltje licht op het Boze Oog te richten. (U beweert nog steeds dat ik krankzinnig ben?!) Mijn hart klopte onrustig, maar ik dwong mezelf de luiken open te duwen. Ik dacht niet meer aan de buren. Ik dacht echt niet meer aan hen. Konden ze zich afvragen wat ik in zijn kamer deed? Misschien sliepen ze zelfs...

Terwijl ik langzaam de luiken opende, keek ik in de richting van het lichaam van de oude man. Misschien wist ik dat er een volle maan aan de wolkeloze hemel stond. Misschien ook niet. In elk geval, ik liet het maanlicht binnen.

Een lichtstraal op de vensterbank. Over het bed, over de grond, over de matras, over het lichaam...  Ze werd breder. Het koude, bleke maanlicht bereikte de voeten van de man. De straal ging over zijn magere benen, die in een blauwwit gestreepte pyjamabroek staken. Over zijn buik, naar zijn gezicht. Ik staarde ernaar met een vergenoegde uitdrukking op mijn gezicht. Toen bereikt het maanlicht zijn Oog. Het dode Boze Gierenoog was open. Het was wijdopen en het blauwe waas was helderder dan het ooit geweest was. Ik gilde... Ik krijste... Ik huilde... Ik hoorde de doodskloppertjes opnieuw. Of was dat het helse geroffel van mijn hart? Verstard van angst zakte ik neer op het bed.

U denkt dat ik gek ben?

Anna Querci, naar en volgens Edgar Allan Poe

Vier manieren om op iemand te wachten

1.      Zittend. Denkend aan winter. Je handen
strijken kreuken in het tafellaken glad
rond een gerecht dat moeilijk en te veel
voor twee en niet als op het voorbeeld is,
maar geurend, het ruikt de ramen uit, het
doet zijn best niet in te zakken, zoals
een ingehouden buik niet bol te zijn-
ook panikeren is vergelijken.

2.    Lopend. Bijvoorbeeld naar de ramen
en luisterend naar de ramen,
omdat geluid zich buigt naar wat je
horen wilt, maar doffer. Er danst
een stoet voorbij, verklede mensen die
iets onverstaanbaars juichen, van elkaar
goed weten hoe ze leven en te kijken
dansen dat je bewonderen moet.

3.      Aarzelend. Bij een ingang, uitgang waar je zei
dat, maar er zijn er drie, je weet niet meer
of die of deze. Van blijven staan komt
niemand kijken, maar met hallucineren
wordt haast bereikt wat net verdween.
Zeker nog niet gezegd wie blijft en wie
verdwijnt en wie dan wie wanneer
en van hoe ver weer ziet.

4.      Ijsberend. Een voor een de franjes van
de kamermat rechtstrijken en steeds
opnieuw die haarlok heel geïrriteerd
uit je gezicht wegblazen. Alsof het
lot weer met je voeten speelt
je wintertenen plaagt, het jeuken nooit
meer ophoudt en de vrieskou nooit meer
warm wordt de zon een ijsblokje in je hart.

Naar Joke Van Leeuwen, volgens Yella A., door Anna Querci ;-)

"... thought Alice, and she went on. "Would you tell me, please, which way I ought to go from here?"
"That depends a good deal on where you want to get to," said the Cat.
"I don't much care where –" said Alice.
"Then it doesn't matter which way you go," said the Cat.
"– so long as I get somewhere," Alice added as an explanation.
"Oh, you're sure to do that," said the Cat, "if you only walk long enough."

Lewis Carroll,   Alice’s Adventures  in Wonderland 

Shall I compare thee to a summer's day?

Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature's changing course untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou owest;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou growest:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this and this gives life to thee.

W. Shakespeare          (Sonnet XVIII)

Extract

"Two of the fairest stars in all the heaven,
Having some business, do entreat her eyes
To twinkle in their spheres till they return.
What if her eyes were there, they in her head?
The brightness of her cheek would shame those stars,
As daylight doth a lamp; her eyes in heaven
Would through the airy region stream so bright
That birds would sing and think it were not night."

W. Shakespeare

Twee

Destijds in kinderspelletjes kon je,
bv. als je veter was losgeraakt,
gewoon 'twee' zeggen, en dan stond je
even buitenspel, niemand mocht je dan nog aantikken.

Voor jou had dat moeten blijven gelden.
Dat je 'twee' zei, 'ik ben even
mijn man kwijt', en dat die laatste tien jaar
dan niet hoefde mee te tellen.

Of dat je, in plaats van sterven,
gewoon verstoppertje speelde
en dat we je nog steeds
niet hadden gevonden.

Herman de Coninck

Herfst

Gebruind met
spataders
een droge huid
kraaienpootjes.

Zomaar ingeruild
voor een groen blaadje.

*Anna Querci  ;-)

Schoonmaak

heel voorzichtig
met haar ragebol
veegt de huisvrouw
in de oksel
van het plafond

giechelend
lacht het gebouw zich in puin

Karel Soudijn

Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog
in vochtige bedjes, nee

Rutger Kopland – Uit ‘Alles op de fiets’

Sprookje

Er was eens een man
die altijd rechtvaardig was.

Herman de Coninck